Ryba Lufa

-5 IX 1939 BP ewakuuje zarząd, zapasy złota i najważniejsze dokumenty do Lublina, a stamtąd do Francji

-w czasie pobytu we Francji działania banku były ograniczone; uruchomiono rachunki w bankach zagranicznych

-podczas kampanii francuskiej polskie złoto ukryto w Afryce Zachodniej a kierownictwo banku wraz z rządem polskim przeniosło się do Londynu

Na terenach włączonych do Rzeszy: wprowadzono niemiecki system pieniężny; wkrótce wycofano z obiegu złote; wysokość wymiany na marki niemieckie zależała od prowincji, średnio po kursie 1 zł=0,5 marki. Nadwyżki ponad ustalone pułapy były konfiskowane i przekazywane do GG; całość wymiany zakończono w XI 1939; również do XI zlikwidowano cv sprzedawca polskie instytucje kredytowe; do końca 1939 na ziemiach włączonych do Rzeszy został całkowicie wprowadzony niemiecki system finansowy

GG: 15 XII 1939 powołano Bank Emisyjny w Polsce; rozpoczął działalność w IV 1940; funkcje: emisja pieniądza, dyskontowanie weksli i czeków, udzielanie pożyczek (kr-term bo nie można było przekroczyć 6 miesięcy), przyjmowanie depozytów;

-jeszcze przed rozpoczęciem nowej emisji 17 I 1940, wycofano z obiegu bilety BP 50 i 100zł. Od IV 1940 do 20 V 1940 przeprowadzono wymianę (relacja 1:1) złotych na nową jednostkę emitowaną przez Bank Emisyjny, tzw. złotego krakowskiego (młynarki); oficjalny kurs 2 zł krak. = 1 marka niem.

-pierwsza emisja miała wartość 2,6 mld zł, z czego połowa trafiła do obiegu, a połowa została w skarbcach; już w I 1945 w obiegu znajdowało się 11,3 mld zł.

-jeden z celów powołania Banku Emis to obsługa finansowa armii niem w GG (wypłacono w sumie 11 mld zł)

-rosnące rozmiary emisji powodowały wzrost cen i występowanie zjawisk inflacyjnych, które jednak dość skutecznie kontrolowano;

-emisja nie miała pokrycia ani w złocie, ani w dewizach, ani  niemieckiej walucie

-bank udzielał kredytów redyskontowych instytucjom kredytowym działającym w GG; wspomagano gł. rolnictwo za pośrednictwem PBR, Banku Cukrownictwa zwłaszcza akcje żniwne, nawozy, siewy

-bank udzielał tez kredytu bezpośredniego (kr-terminowe) Centralnemu Urzędowi Rolniczemu na skup płodów rolnych 

-bank działał do 18 I 1945, proces likwidacji zakończono do 31 I 1950

Okupacja sowiecka: Po wymianie pieniądza w XII 39r od I 40 ceny urzędowe wzrosły trzykrotnie, a płace 6 razy mniej. We Lwowie zimą 39/40 brak było opału i tłuszczów, ceny wolnorynkowe żywności wzrosły 10 razy w porównaniu z okresem przedwojennym. Od 1940r. handel został całkowicie upaństwowiony. Istniały dwie sieci sklepów – spółdzielcza i państwowa. W obu ceny i dostawy towarów określały władze państwowe. W sklepach szczególnie dotkliwy był brak cukru, soli, tłuszczów i mięsa. Oprócz państwowej sieci handlowej dozwolony był handel bazarowy – głównie warzywa i używana odzież. Ceny kształtowały się tam dowolnie i były kilka razy wyższe od państwowych. Wszystkie te działania przyniosły pogorszenie warunków bytu ludności. Wynikało List motywacyjny po angielsku ono z niskiego poziomu płac, zlikwidowania przez wymianę oszczędności, stosunkowo wysokich cen artykułów pierwszej potrzeby i braków w zaopatrzeniu sklepów.

Okupacja niemiecka: Na ziemiach włączonych do Rzeszy stosowano niemieckie zasady dystrybucji artykułów pierwszej potrzeby. Zasadniczo nie występował czarny rynek. Odmienna była sytuacja w Generalnej Guberni, gdzie podziały kartkowe były niewielkie i tylko zaopatrzenie pochodzące z czarnego rynku pozwalało przetrwać.

Przydziały dla Polaków i Niemców były silnie zróżnicowane, ponieważ Niemcy otrzymywali wszystkie produkty zgodnie z normą, zaś Polacy tylko podstawowe.

Ludność miejska otrzymywała tylko 30% normy wyżywieniowej w kaloriach więc szybko rozwinął się czarny rynek oraz szmugiel (nielegalny dowóz żywności ze wsi do miast), za który groził obóz koncentracyjny. W Gen Gub spadła poważnie liczba przedsiębiorstw handlowych z 195 tys do 48 tys (całkowicie zanikły zakłady należące do Żydów). Współistnienie równolegle rynku czarnego i oficjalnego powodowało występowanie dwóch rodzajów cen, jednak ceny czarnorynkowe rosły 10-20 razy szybciej niż urzędowe. Ponadto istniała duża różnica pomiędzy cenami kartkowymi i czarnorynkowymi.

Spółdzielnie rolniczo-handlowe i spożywców były kontrolowane przez władze i zajmowały się dystrybucją produktów.

W polityce Niemiec wobec przemysłu GG można wyróżnić 4 okresy:

Pierwszy IX39 do VI41 przebiegał zgodnie z założeniami Goeringa.

Drugi 1941-42 (sukcesy III Rzeszy), uruchamianie produkcji na potrzeby wojenne

Trzeci pocz 43-VI 44; przenoszenie zakł. przemysłowych na tereny polskie znajdujące się poza zasięgiem ofensywy powietrznej aliantów na Niemcy. Stosowano politykę dekoncentracji terytorialnej przemysłu (Albert Speer) by zmniejszyć możliwe straty. Zasada stillegungsaktion polegała na maksymalnym wykorzystaniu możliwości produkcyjnych zakładów. Wytworzone w różnych rejonach elementy ostatecznie montowano po skomplikowanych transportach do specjalnych zakładów, lokowanych w opuszczonych kopalniach, tunelach bądź fabrykach podziemnych. W ten sposób na terenie GG dokonała się pytania na rozmowie kwalifikacyjnej i odpowiedzi częściowa restrukturyzacja gałęziowa przemysłu. Wydobycie węgla wzrosło w l.38-43 z 38 do 57 mln ton. W polityce Niemiec w tym okresie występowały dwie przeciwstawne tendencje. Pierwsza zmierzająca do wyniszczenia społeczeństwa polskiego poprzez niskie płace, przydziały żywności, represje, zaś druga polegająca na tym, iż władze niemieckie chcąc zachować wysoką wydajność pracy i dobrą jakość wyrobów musiały dożywiać pracowników, premiowały ich przydziałami żywnościowymi, wódki czy papierosów.

Czwarty VI44 przyniósł największe straty, gdyż Niemcy ewakuowali część zakładów na Zachód a pozostałe niszczyli. Szczególne straty poniosło Zagł.Staropolskie i Dąbrowskie, gdzie zatopiono wszystkie kopalnie rudy żelaza i wysadzono szyby naftowe. Po powstaniu warszawskim niemal całkowicie zniszczono przemysł Warszawy.

Ofensywa styczniowa 45r nie objęła działaniami wojennymi G.Śląska. Szybkie tempo działań nie pozwoliło Niemcom na dokonanie planowanych zniszczeń, lecz na zachód od G.Śl. zniszczono większość zakładów przemysłowych (Wrocław, Opole, Głogów, Legnica). Poważne były zniszczenia na Pomorzu i w Wlkpolsce.